Pisać czy nie pisać?

Pisanie nie jest sztuką, w przeciwieństwie do tego, co mawiają niektórzy artyści. W tej kwestii połowicznie zgadzam się z Kresem, który ma pisanie za rzemiosło: pisarz służy Czytelnikowi piórem, zdania winny być zrozumiałe, pozbawione wydumanych metafor, które tylko autor jest w stanie pojąć rozumem. I choć nie jestem w tym względzie autorytetem, a jedynie uczniem, mogę z całą pewnością dodać, że pisanie bywa często cholerną męczarnią. Mówi się: “jeśli lubisz pisać, pisz, jeśli się przy tym męczysz, to nic nie stoi na przeszkodzie, by zrezygnować z pisania”. Tyle o grafomanii. Ale jest też inny rodzaj blokady twórczej – pojawia się w nieoczekiwanym momencie, zakleszcza sfrustrowanego autora w głupim zdaniu, pomiędzy niepasującymi do siebie podmiotem i orzeczeniem.

Pisanie staje się sztuką dopiero w momencie, gdy gotowe opowiadanie lub powieść poddane zostaną publikacji, położą się na półce w księgarni i szczęśliwym zrządzeniem losu trafią w ręce Czytelnika. Zanim to jednak nastąpi, autor, ślęcząc nad brudnopisem, musi przebyć ciężką i długą drogę, napotykając po częstokroć przeszkodę niemocy twórczej. Jeśli styl pisania autora nie szwankuje, ten umiejętnie potrafi wybrnąć z krytycznych sytuacji, czyli ogólnie mówiąc pióro ma “wyrobione”, tym lepiej dla niego. Gorzej, jeśli autor jest początkujący. Niejednokrotnie zastanawia się, czy to płodzi na klawiaturze jest choćby w jednej dziesiątej tak dobre, jak zakładał, rozważa w myślach rzucenie tego cholerstwa w diabły…

Z pomocą, jak nadzieja dla samobójcy, przychodzą słowa Neila Gaimana, który mówi: “Pisanie to układanie słów. Cegiełka po cegiełce. Jeśli masz wątpliwości, czy to, co napisałeś ma sens, musisz zrobić następującą rzecz: pisać dalej. Na tym to właśnie polega”.